Błekitno purpurowy Matuzalem

A takich łodzi pirackich jeszcze dotychczas jest pełno. Państwo nie może sobie z nimi poradzić. Dziesięć okrętów wojennych nie ośmieli się stawić czoła dziesięciu pirackim; wiadomo też, że załoga wojenna, która wpada w ręce piratów, musi skakać przez ostre klingi. W tej sytuacji rzecz oczywista, nie podpływasz zbyt blisko, wypalasz kilka cetnarów prochu, krzyczysz i porykujesz do ochrypnięcia, zawracasz, ofiarujesz bóstwu Mat-su po kilka filiżanek herbaty i posyłasz wła-dzom meldunek o wspaniałym zwycięstwie, które w istocie było zgoła niemożliwe, skoro nie doszło nawet do walki. ‘1’dk więc piratowi nic nie stoi na zawadzie, prócz może krążowników europejskich mo-carstw, które od czasu do czasu posyłają owe kiang-lungi, czyli „smoki rzeczne” z całą załogą i zawartością na dno wód. Przecież, rzec można, dość szybko dziesięć nowych powstaje na miejsce jednego zatopione-go.
Dotarłszy do nabrzeża dżonek, Matuzalem, orazjego czterej towa-rzysze ujrzeli łódź przy łodzi, wszystkie jednakowo cudaczne i grote-skowe.
Na jednej z ozdobniejszych dżonek, która miała dosyć smukłą kon-strukcję i wyróżniała się niezbyt wysokimi pokładami, nie widać było 76 żywej duszy. Maszty wznosiły się gołe, żagle leżały zwinięte na pokła-dzie. Oczy smocze były świeżo przemalowane. Na rufie stało kilka pojemników z kwitnącymi roślinami. Nie widać było brudnej bielizny; patron okrętu dbał o utrzymanie dżonki w czystości i porządku. Na wysokiej i szerokiej desce były wymalowane błękitne fale, w których pływała kobieta z pięciu pawimi piórami we włosach. Pod tym, srebrną farbą były nakreślone znaki: Sziu oraz Heu. Była to więc Szui-heu, „Królowa Wód”. Wąska bambusowa drabinka prowadziła z lądu na pokład.
- Oto łódź, którą miałem na myśli - oświadczył błękitno-purpu-rowy Matuzalem.
‘Iićrnerstick osadził binokle na nosie, zmierzył okręt spojrzeniem znawcy i rzekł:
- Hm! Nienajgorzej! Zręczna w kilu, ostra